2013 Maas & Waal


Daisy - Seizoen 1

Dan zit je ineens in een huiskamer van één van de organisatoren van ‘Ben jij de Mol?’ en wacht je tot het moment dat je wordt ondervraagd door 3 mensen, met een camera op je neus…

“Wil jij de Mol zijn? Waarom wel of niet?” … “Ken je het spel?” Ja dat wel.. Maar echt volgen deed ik niet. Ik had min of meer toegezegd om wat meer te gaan kijken, wat resulteerde in een avondje op Wikipedia zitten en korte stukjes kijken via YouTube.

Ik kreeg een vragenlijst om in te vullen en terug te sturen en een locatie om naartoe te reizen, niet wetende wat daar in hemelsnaam zou gaan gebeuren. Ik ging met het OV, kwam onderweg nog 2 deelnemers tegen; Marc en Erwin. Ik kende ze niet goed genoeg en wist niet zeker wat ik wel en niet kon zeggen wat het spel betreffende.

Eenmaal aangekomen, leken we beland bij een soort aftands boerderijtje waar we in een wat oud schuurtje (wat mij betreft niet zo schoon) mochten plaatsnemen op tuinstoelen, waarop een kaartje lag (volgens mij was het op naam). Daarop stond of je de Mol was of niet. Ik was heel opgelucht dat ik het niet was, aangezien ik voor mijn gevoel te snel door de mand zou vallen.

Na een korte intro, mochten we onze act doen, het was de Bonte Avond. Ik was eigenlijk meer bezig met de vraag of we ook zouden overnachten in deze schuur, als stadmeisje zag ik dat niet zo zitten..

Maar.. gelukkig niet! Phew.. Ik was echt blij, want enig comfort zou fijn zijn. Hoewel we daar wel wat voor moesten doen; een raadsel oplossen, voordat we in de kamers mochten in een groot huis wat verder gelegen lag dan dit schuurtje. We moesten dan wel inschikken aangezien we met meer mensen waren, dan dat er kamers en bedden waren. Het voelde als schoolkamp; iedereen met zijn/haar slaapzakje in de kamers en iedereen was elkaar een beetje aan het bekijken (wat voor vlees hebben we in de kuip en zit de Mol bij mij in de kamer?). Ik kende werkelijk 1 persoon van de hele groep.

De volgende dag begon meteen al goed, na het ontbijt; een klein testje.. oef.. En niet snel daarna een executie. Oj.. Het kan gewoon al afgelopen zijn, dacht ik. Maar goed, we zouden zien. Het was in ieder geval spannend. De uitslag was uiterst verassend; niemand ging eruit! Lekkere mindf*ck hehe.

We hebben daarna vele spellen gedaan op de dag; twister, een walkie-talkie spel, een spel waarbij we foto’s moesten maken bij woorden die in een liedje voorkwamen. 1 persoon moest dat liedje heel vaak horen en daarna raden welke woorden op de foto’s waren afgebeeld, niet wetende dat de woorden in het liedje voorkwamen. Dat vond ik overigens een hele leuke opdracht! De anderen moesten in paartjes een stadje in (Ik noem het even ‘lutjebroek’ , omdat ik de naam niet meer weet) en de foto’s maken. Dat was best moeilijk, want een kameel is bijvoorbeeld best moeilijk te vinden in een stad. Maar één van de groepjes dacht om een foto te maken van een pakje Camel, daar moet je maar opkomen. Ik vond mezelf nogal cool met mijn UFO (een schoteltje in de lucht houden als zijnde ‘vliegende schotel’ ).

Tussen de spellen door leerden we elkaar een beetje kennen, althans, dat leek zo. De groep was zo lastig te peilen, om te bedenken of een persoon nou altijd zo reageerde of dat hij/zij door het spel zo reageerde. Juist daarom had ik best veel genomineerde ‘Mollen’ op mijn lijstje. Maar wat ik niet wist, is dat mensen ook aan het mollen waren, oftewel lekker aan het mindf*cken. Dat maakte het nog erger.. Ik was wel verbaasd dat ik nog zo ver in het spel was gekomen. Ik had ook nog eens een vrijstelling kunnen pakken, wat mij gered had. Maar ik zat wel op het verkeerde spoor. Daar kon ik zo niet tegen, ik gokte op de verkeerde, waar ik enorm van baalde. Het had niet veel gescheeld of ik had wel op de goede Mol gezeten, maar helaas was ik gek geworden van mijn eigen paranoia.. Ik zat er voor mijn gevoel nu goed in, waardoor ik moeilijk kon loslaten dat ik eruit lag. En het was retespannend. Ons foto/film-materiaal was een fijne herinnering, super!

Toen ik bedacht hoe cool het spel was -al was ik er soms zo mee bezig dat ik me wilde terugtrekken- had ik me achteraf wel willen opgeven als ‘De Mol’. Ik weet alleen niet zo goed of ik die spanning weer aan kan.. haha.. Maar daar mogen de volgende kandidaten zich lekker druk om maken. Maar serieus, een ervaring om niet te vergeten!!

 

0 Berichten

Ilke, verliezend finalist - Seizoen 1

Ik had nog niet echt zo intensief ‘Wie is de Mol?’ op televisie gekeken en wist in die zin ook niet heel goed wat ik ervan moest verwachten. Voordat het weekend begon hadden we al een keer een bijeenkomst, net als dat er van tevoren een brief in de bus kwam, inclusief mysterieuze inhoud. Die voorbereiding was natuurlijk al heel erg leuk. Ik weet nog dat ik steeds probeerde in te schatten waar het speltechnisch allemaal mee te maken zou hebben, maar helemaal achteraf zat ik er steeds behoorlijk ver naast.. Grappig om te merken hoe je verwoed probeert te achterhalen wat de bedoeling van bepaalde vragen van de vragenlijst of het interview is. Eén van de vragen tijdens het interview was uiteraard of je de Mol zou willen zijn. Later werd er gevraagd of ik een stukje muziek zou willen inleveren, waar ik tijdens het weekend een opdracht op zou kunnen doen. Ik had geen idee wat dat inhield, maar ze zeiden erbij naar welk e-mailadres ik dat moest sturen. Ik dacht dat het er eigenlijk om ging of je dat e-mailadres goed kon onthouden, hahaha.. of daaruit zou blijken dat je misschien een geschikte Mol zou zijn. Zo zie je wel welke kant gedachten allemaal op kunnen vliegen.

 

En toen brak dé dag aan waarop Ben jij de Mol? zou beginnen. Ik sprak met mijn neefje Alfred af dat we samen verder zouden reizen vanaf Zwolle. Om op de juiste bestemming te komen, was al heel spannend. We moesten eerst met de trein, later met de bus, om vervolgens op een totaal onbekende plek uit te stappen, niet wetend welke kant je in vredesnaam op moest. Gelukkig zagen we Hans (auto van de organisatie - red.) staan. Of eigenlijk, gelukkig zag Alfred Hans staan, want volgens mij had ik weer één of andere theorie die nergens op sloeg. We kwamen aan en er was al iemand aanwezig. Op één of andere manier leek het alsof het niet de bedoeling was dat wij deze persoon zagen.. zou zij de Mol zijn? Onthouden.. onthouden.. onthouden.. we moesten plaats nemen in een schuur en kregen een molboekje. Ik weet nog dat er in de eerste test de vraag kwam over de kleur van het molboekje van de Mol, of waar de Mol zat. Ik dacht: "Nee, moet je dat allemaal bij gaan houden?" Nou ja, je kunt wel nagaan welke onzin aan inhoud er vervolgens allemaal in mijn molboekje kwam te staan. Alles, maar dan ook werkelijk alles probeerde ik te noteren, in de hoop dat ik niet zo stom zou zijn iets uit laksigheid niet te hebben onthouden.

 

Alfred en ik hadden al vrij snel een bondje gesloten. Maar toch, ergens in mijn achterhoofd durfde ik nog niet helemaal zeker te weten dat hij niet de Mol was, maar op een gegeven moment móet je wel keuzes maken in wie je wel en niet vertrouwt, anders is het helemaal niet te doen. Fleur kende ik van tevoren helemaal niet, zoals wel meer deelnemers, maar het leuke was dat Fleur, net als ik, ook rookte en al best wel snel wat informatie uitwisselde. Dat is erg prettig, omdat je zelf nog niet goed weet wat je wel en niet kunt uitwisselen en wat wel of niet slim is. Dan is het fijn dat iemand het voortouw daar een beetje in neemt. Ook zij wist op een gegeven moment een behoorlijke verdachtmaking richting iemand hard te maken, dus ik zat al snel op de goede koers wat Mol betreft, tenminste dat dacht ik.. Bij de eerstvolgende eliminatie ging deze deelnemer eruit. Zat ik even zenuwachtig op mijn neus te kijken.. hmm.. maar wat zegt dat over Fleur? Ach, die zal wel net als ik proberen dingen te kunnen verklaren. Later zou duidelijk worden dat juist zij de Mol was. Op het moment dat ik me dat realiseerde (door Alfred op werkelijk de goede koers gezet), dacht ik: "Jemig, hoe duidelijk wil je het hebben?" Dan vallen alle puzzelstukjes op hun plek, maar je moet er nog voor zorgen dat zij de pot niet leegrooft en dat ze niet kan mollen tijdens opdrachten. Wat op zich lastig is als je neefje ook nog eens verdenkingen op zich wil proberen te krijgen en besluit nog eens dubbelop te gaan klooien.. aaaaargggghhh!!

 

Ik weet nog de laatste avond, dat we allemaal probeerden te slapen (de vier overgebleven deelnemers), onze hoofden vol met gedachten, proberen te achterhalen wat je nog moet weten voor de laatste test.. maar ook wetend dat de pot beneden staat en dat de Mol niet op een onbewaakt ogenblik naar beneden moet rennen om de pot te legen. Ja hoor, ineens was het zover, de Mol ging uit bed, "Vlug, iemand móet er achteraan!", "Ja, doe jij dan!"…"Nee, ik ben in mijn onderbroek, ga jij dan!" en roetsj, vlug er achteraan. "Ooh, ze zit nu op de wc.. snel me verdekt opstellen, dat ik kan volgen waar ze heen gaat…ze trekt nu de wc door…gauw weg…"

Ze ging gewoon weer naar bed. Alle consternatie, omdat ze alleen even naar de wc moest.. haha!

 

Dit is één voorbeeld van met wat een weekend Ben jij de Mol? met je doet. In de finale bleek waar we zo bloedfanatiek voor hadden gestreden: een pot met snoep en een strandemmertje met harkje en schepje.. GEWELDIG!

 

Ik heb ENORM genoten van dit weekend, wist niet meer van mezelf dat ik zo bloedfanatiek en gedreven was om allerlei complottheorieën en verdachtmakingen zo proberen te plaatsen, het was fantastisch. Ook ontzettend goed georganiseerd, soms denk ik wel eens: hoe krijg je het als bedenkers voor elkaar dat iedereen zo fanatiek en egocentrisch meedoet, haha, heel erg knap gedaan!!!! Het was een supertijd!

 

Ilke Euverman

 

 

0 Berichten

De dagboekkamer - seizoen 1

0 Berichten

Alfred - seizoen 1

Dag 1

Na een drie uur durende reis kwamen twee familieleden (die elkaar al niet meer vertrouwden) aan op een koude, natte schaperige boerderij. Hoewel ze in eerste instantie op het verkeerde erf stonden en al bijna de boerenlandwinkel in waren gelopen konden ze nog net op tijd een groene Hans (de auto van Heidi, red.) ontdekken die hen de weg wees.

 

Binnengekomen werd gevraagd of ze een plek wilden zoeken en nadat ze in het bezit waren gekomen van twee voorwerpen die bij voorbaat het weekend samenvatten, een mollenboekje en glaasje ranja, begaven ze zich richting de stoelen en pallets. Door tijdig te arriveren, de ogen open te houden en de pen in de aanslag te hebben, kregen zij goed mee wie er wanneer binnen kwam. De eerste pagina’s werden geschreven en niet snel daarna klonken er klanken van kinderliedjes, woorden van mollen en waren er dansjes van koukleumen. De avond had het ijs gebroken en de groep vertrok richting dijkdorp Kedichem.

 

Aangekomen in het weekend-onderkomen stond de eerste opdracht te wachten. Er waren drie kamers te verdelen over 9 personen en aan de groep de taak om te ontdekken wie waar de nacht door moest brengen. Na een succesvol overleg onder leiding van één van de familieleden kon men een warm nest opzoeken en begon het ronken der snurkers.

 

Dag 2

6:00 uur. De nacht was nog maar net vertrokken en het ochtendgloren spuugde wat regendruppels toen de groepsleden voorzichtig hun ogen openden en zich klaar maakten voor het ontbijt. De eerste verdachte constateringen werden gedaan: ‘Waar is de boter’? ‘Er is geen boter!’ en notities in de boekjes volgden. ‘Er is geen boter’.

 

Vervolgens verdeelde de groep zich over enkele vierwielers en reden terug naar de befaamde schaapsaroma. Daar aangekomen werd de flexibiliteit en oplettendheid van de groep flink onder handen genomen. Na enkele potjes Twister, waar menigeen spieren voelde waarvan het bestaan niet eerder was begrepen, werd aan de groep verzocht ranja te drinken en te wachten tot ze mee zouden worden genomen naar een opdracht in de schuur. De ranja vloeide rijkelijk, de breakfastcook ging er in als ontbijtkoek en liedjes van de vorige avond werden herhaald om de spieren warm te houden. De mol ging uiteraard als eerste de schuur in en verworf zichzelf daarmee een vrijstelling. De twee, nog niet helemaal wakkere, familieleden gingen bijna als laatste en namen precies dat mee waar ze zelf niks aan hadden. Hoewel later anders zal blijken.

 

De terugweg werd gezocht en terug op de uitvalsbasis stond de groep een lunch te wachten. Tussen het smakken en slurpen van monden was het gekraak van hersens te horen van de kandidaten die hun eerste test gingen maken. Met vrij snel daarna de eerste excecutie. De spanning was te voelen en een doordringende geur van angstzweet vulde de ruimte. Snel gevolgd door de bevrijdende klanken van euforie. Er hoefde niemand naar huis!

 

Het familieduo besloot tot stilzwijgend overleg en vulde ontbrekende informatie bij elkaar aan. Contouren van de oplossing werden geboren en oogkleppen en tunnelvisie werden hartelijk ontvangen.

 

Op de achtergrond klonken, naast de regendruppels, abstracte klankon van tal van bekende liederon.

 

‘Cream and shout and let it all out’, ‘I cream it my way’, ‘And IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII will always cream you’. Tijdens het kwekken der vocalen staken sommigen hun armen uit, maakten vuisten, deden duimen omhoog, keken naar de lucht, waar de regen, geschrokken van de decibelen, langzaam voorbij trok, staken een kont naar achteren, schoven de voeten naar binnen en begonnen als hitsige flamingo’s een reidans.

 

Toen de middag viel en de mol allang was herkend, hoewel door sommigen de verkeerde was gekozen, kwamen er nieuwe opdrachten.

 

Speuren in een dorp, rennen door de nostalgie. Zoekend naar locaties en codewoorden. Familieleden verspreid over twee teams. Ogen in elke richting en een mol op zolder. Na een redelijke winst begaven de deelnemers zich naar de tuin om eens rustig tot 20 te tellen. Misser na misser schoot voorbij en communicatie was ver te zoeken. Wat restte was een in het vuistje gniffelende mol.

 

De krimpende groep maakte zich weer klaar voor een maaltijd waar meer vragen werden gesteld dan boter gesmeerd. En ook dit keer volgde een excecutie. Zo vlogen er steeds meer kandidaten uit en werd de fladderende afvallersgroep alsmaar groter.

 

Een filmavond volgde. Ruim vijftig jaar terug in de tijd. Een dorp in zwart wit. Vrouwen in schorten, Cees de klokkenluider, meester vermeulenschool en een achteloos langzaam stratende stratenlegger. Vervlogen tijden en lege chipszakjes.

 

Gemoedelijk en bijna gezellig vervolgde de groep haar proces en kwamen zo uit bij de dorpskerk om te weerwolven. Tijdens dit spel gingen meer ogen open dan gepland hoewel er maar weinig waren die de mol zagen. Of het nu dit was of dat er onrechtmatige jokers waren verdiend doet er niet toe. Feit is dat de serieusheidsgraad ongekende hoogte bereikte. Niets was wat het leek en trust nobody waren nog nooit zo kil.

 

Het spel was officieel begonnen en met name de twee familieleden deelden meer dan ooit. "zag je dit", "hoorde je dat"? Zelfs in bed ging het door en werden achternamen en moedernamen gedeeld. Alles om maar voorbereid te zijn op komende testen. De familieleden deelden nog wat extra informatie met elkaar. De één meer dan de ander en men besloot over te gaan naar het zoeken van nachtrust.

 

Dag 3 

Zo naderde het weekend zijn einde met telkens opdrachten, testen, excecuties, ontbijtkoek, geen boter en veel sigaretten en nog meer sigaretten.

 

De twee familieleden bleven opletten, zaten helemaal in het spel en vertrouwden alleen nog elkaar en hun boekjes. Welke, na een sneaky actie van 1 van hen, extra in de gaten werdt gehouden zodat ze niet achterover werden gedrukt door een medespeler. Zelfs de mol moest op haar gerief letten maar door haar slechte zicht verloor ze toch de door haarzelf gejatte fiches.

 

Door sluw en slim spel belandden de twee familieleden samen in de finale en werd het weekend afgesloten met een mol en een winnaar.

 

Een weekend vol lol, kotsgezegdes, ranja, fanatisme, woordverbuigingen, toffe opdrachten en cweamer. Een weekend vol spanning en ontspanning. En een weekend met een toporganisatie die tot het laatste moment in haar rol bleef. Die vroeger dan de kippen van stok gingen en die er alles aan deed om er maar voor te zorgen dat de deelnemers er helemaal in zaten.

 

Er werd  hulde gebracht aan de drie echte toppers van het weekend: Aart, Agnes en Heidi!

 

En zo vloog er een nu al nostalgisch weekend voorbij. En begaven de twee familieleden zich op hun terugreis. Vol van verhalen en herinneringen en een eeuwige afkeer van ontbijtkoek en ranja :-)

 

Groeten de Winnaar :-D

 

1 Berichten

Promofilm - seizoen 1

0 Berichten