Alfred - seizoen 1

Dag 1

Na een drie uur durende reis kwamen twee familieleden (die elkaar al niet meer vertrouwden) aan op een koude, natte schaperige boerderij. Hoewel ze in eerste instantie op het verkeerde erf stonden en al bijna de boerenlandwinkel in waren gelopen konden ze nog net op tijd een groene Hans (de auto van Heidi, red.) ontdekken die hen de weg wees.

 

Binnengekomen werd gevraagd of ze een plek wilden zoeken en nadat ze in het bezit waren gekomen van twee voorwerpen die bij voorbaat het weekend samenvatten, een mollenboekje en glaasje ranja, begaven ze zich richting de stoelen en pallets. Door tijdig te arriveren, de ogen open te houden en de pen in de aanslag te hebben, kregen zij goed mee wie er wanneer binnen kwam. De eerste pagina’s werden geschreven en niet snel daarna klonken er klanken van kinderliedjes, woorden van mollen en waren er dansjes van koukleumen. De avond had het ijs gebroken en de groep vertrok richting dijkdorp Kedichem.

 

Aangekomen in het weekend-onderkomen stond de eerste opdracht te wachten. Er waren drie kamers te verdelen over 9 personen en aan de groep de taak om te ontdekken wie waar de nacht door moest brengen. Na een succesvol overleg onder leiding van één van de familieleden kon men een warm nest opzoeken en begon het ronken der snurkers.

 

Dag 2

6:00 uur. De nacht was nog maar net vertrokken en het ochtendgloren spuugde wat regendruppels toen de groepsleden voorzichtig hun ogen openden en zich klaar maakten voor het ontbijt. De eerste verdachte constateringen werden gedaan: ‘Waar is de boter’? ‘Er is geen boter!’ en notities in de boekjes volgden. ‘Er is geen boter’.

 

Vervolgens verdeelde de groep zich over enkele vierwielers en reden terug naar de befaamde schaapsaroma. Daar aangekomen werd de flexibiliteit en oplettendheid van de groep flink onder handen genomen. Na enkele potjes Twister, waar menigeen spieren voelde waarvan het bestaan niet eerder was begrepen, werd aan de groep verzocht ranja te drinken en te wachten tot ze mee zouden worden genomen naar een opdracht in de schuur. De ranja vloeide rijkelijk, de breakfastcook ging er in als ontbijtkoek en liedjes van de vorige avond werden herhaald om de spieren warm te houden. De mol ging uiteraard als eerste de schuur in en verworf zichzelf daarmee een vrijstelling. De twee, nog niet helemaal wakkere, familieleden gingen bijna als laatste en namen precies dat mee waar ze zelf niks aan hadden. Hoewel later anders zal blijken.

 

De terugweg werd gezocht en terug op de uitvalsbasis stond de groep een lunch te wachten. Tussen het smakken en slurpen van monden was het gekraak van hersens te horen van de kandidaten die hun eerste test gingen maken. Met vrij snel daarna de eerste excecutie. De spanning was te voelen en een doordringende geur van angstzweet vulde de ruimte. Snel gevolgd door de bevrijdende klanken van euforie. Er hoefde niemand naar huis!

 

Het familieduo besloot tot stilzwijgend overleg en vulde ontbrekende informatie bij elkaar aan. Contouren van de oplossing werden geboren en oogkleppen en tunnelvisie werden hartelijk ontvangen.

 

Op de achtergrond klonken, naast de regendruppels, abstracte klankon van tal van bekende liederon.

 

‘Cream and shout and let it all out’, ‘I cream it my way’, ‘And IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII will always cream you’. Tijdens het kwekken der vocalen staken sommigen hun armen uit, maakten vuisten, deden duimen omhoog, keken naar de lucht, waar de regen, geschrokken van de decibelen, langzaam voorbij trok, staken een kont naar achteren, schoven de voeten naar binnen en begonnen als hitsige flamingo’s een reidans.

 

Toen de middag viel en de mol allang was herkend, hoewel door sommigen de verkeerde was gekozen, kwamen er nieuwe opdrachten.

 

Speuren in een dorp, rennen door de nostalgie. Zoekend naar locaties en codewoorden. Familieleden verspreid over twee teams. Ogen in elke richting en een mol op zolder. Na een redelijke winst begaven de deelnemers zich naar de tuin om eens rustig tot 20 te tellen. Misser na misser schoot voorbij en communicatie was ver te zoeken. Wat restte was een in het vuistje gniffelende mol.

 

De krimpende groep maakte zich weer klaar voor een maaltijd waar meer vragen werden gesteld dan boter gesmeerd. En ook dit keer volgde een excecutie. Zo vlogen er steeds meer kandidaten uit en werd de fladderende afvallersgroep alsmaar groter.

 

Een filmavond volgde. Ruim vijftig jaar terug in de tijd. Een dorp in zwart wit. Vrouwen in schorten, Cees de klokkenluider, meester vermeulenschool en een achteloos langzaam stratende stratenlegger. Vervlogen tijden en lege chipszakjes.

 

Gemoedelijk en bijna gezellig vervolgde de groep haar proces en kwamen zo uit bij de dorpskerk om te weerwolven. Tijdens dit spel gingen meer ogen open dan gepland hoewel er maar weinig waren die de mol zagen. Of het nu dit was of dat er onrechtmatige jokers waren verdiend doet er niet toe. Feit is dat de serieusheidsgraad ongekende hoogte bereikte. Niets was wat het leek en trust nobody waren nog nooit zo kil.

 

Het spel was officieel begonnen en met name de twee familieleden deelden meer dan ooit. "zag je dit", "hoorde je dat"? Zelfs in bed ging het door en werden achternamen en moedernamen gedeeld. Alles om maar voorbereid te zijn op komende testen. De familieleden deelden nog wat extra informatie met elkaar. De één meer dan de ander en men besloot over te gaan naar het zoeken van nachtrust.

 

Dag 3 

Zo naderde het weekend zijn einde met telkens opdrachten, testen, excecuties, ontbijtkoek, geen boter en veel sigaretten en nog meer sigaretten.

 

De twee familieleden bleven opletten, zaten helemaal in het spel en vertrouwden alleen nog elkaar en hun boekjes. Welke, na een sneaky actie van 1 van hen, extra in de gaten werdt gehouden zodat ze niet achterover werden gedrukt door een medespeler. Zelfs de mol moest op haar gerief letten maar door haar slechte zicht verloor ze toch de door haarzelf gejatte fiches.

 

Door sluw en slim spel belandden de twee familieleden samen in de finale en werd het weekend afgesloten met een mol en een winnaar.

 

Een weekend vol lol, kotsgezegdes, ranja, fanatisme, woordverbuigingen, toffe opdrachten en cweamer. Een weekend vol spanning en ontspanning. En een weekend met een toporganisatie die tot het laatste moment in haar rol bleef. Die vroeger dan de kippen van stok gingen en die er alles aan deed om er maar voor te zorgen dat de deelnemers er helemaal in zaten.

 

Er werd  hulde gebracht aan de drie echte toppers van het weekend: Aart, Agnes en Heidi!

 

En zo vloog er een nu al nostalgisch weekend voorbij. En begaven de twee familieleden zich op hun terugreis. Vol van verhalen en herinneringen en een eeuwige afkeer van ontbijtkoek en ranja :-)

 

Groeten de Winnaar :-D

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Ilke (donderdag, 13 februari 2014 00:44)

    Ooh wow!, Alfred, echt gaaf! Men, ik wist helemaal niet dat je dit had geschreven! Ik heb me slap gelachen!